Wentylacja grawitacyjna, która dalej jest niestety standardowym systemem stosowanym w polskich domach, opiera się na naturalnym ruchu ciepłego powietrza ku górze budynku, gdzie zostaje ono odprowadzone na zewnątrz przez komin. Aby zadziałała prawidłowo, konieczne jest otwarcie lub rozszczelnienie okien, by wpuścić do domu chłodne powietrze z zewnątrz, którego niska temperatura wymusi ten proces. Taki model wentylacji w przeciwieństwie do rekuperacji posiada kilka zasadniczych wad. Po pierwsze wymaga on odpowiednio niskiej temperatury panującej na zewnątrz — im mniejsza jest różnica temperatur, tym bardziej znikoma będzie jego skuteczność. Po drugie — wpuszczając do środka zimne powietrze, wychładzamy dom, pozwalając również, by dostały się do niego zanieczyszczenia w postaci smogu. Tak więc mimo swojej prostoty i darmowych kosztów utrzymania jest to system, spełniający swoje zadanie w bardzo ograniczony sposób, a jednak bardzo drogi, bo przecież kominy nie murują się za darmo?
Rekuperacja w odróżnieniu od wyżej wymienionej metody działa na zasadzie zamkniętego systemu, w którym powietrze z zewnątrz jest ogrzewane przez to znajdujące się w środku budynku. Strumienie powietrza nie mieszają się ze sobą, tylko są transportowane do rekuperatora, który z pomocą wymiennika ciepła przekazuje temperaturę między nimi z powietrza wywiewanego, do strumienia powietrza nawiewanego. Dodatkowo wentylacja mechaniczna filtruje dostające się do budynku powietrze, usuwając z niego zanieczyszczenia w postaci smogu, kurzu czy alergenów.
